Chapter
6
NC
เสียงฉีกเสื้อขาดออกดังทำให้แบคฮยอนรีบยกมือขึ้นมาปิดเรือนร่างงดงามเอาไว้
ชานยอลรวบข้อมือทั้งสองข้างของแบคฮยอนไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว
“ชอบความรุนแรงมันเร้าใจดีใช่มั๊ย”
ชานยอลแสยะยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มของอสูรที่กำลังจะฉีกเนื้อสวยออกเป็นชิ้นๆ
“ไอ้เลว คนเฮงซวย”
แบคฮยอนตะโกนด่าทั้งที่ในใจกลัวจนแทบหยุดเต้น
“ขอบคุณที่ชมนะ คนสวย
แบบนี้แหละที่เหมาะกับเธอ” ชานยอลจัดการใช้เสื้อผ้าที่ขาดมามัดข้อมือเล็กเอา
แบคฮยอนพยายามดิ้นด้วยความหวาดกลัว
ชานยอลเริ่มรุกรานผิวเนียนระเอียดไปทั่ว
โดยเฉพาะปลายประทุมทันสีงาม ชานยอลกลืนน้ำไหลลายลงคออย่างกระหาย เขาไม่เคยพบอะไรที่ทำให้เขาตื่นเต้นและอยากลองขนาดนี้แม้จะเคยเชยชมร่างงามนี้มาแล้วก็ตาม
“ไม่นะ …อ๊ะ ..อื้อ”
แบคฮยอนไร้ทางต่อสู้เมื่อชานยอลก้มลงไปกับอกงาม
เสียงหวานร้องห้ามแต่ร่างสูงไม่คิดจะล่ะออกจากสิ่งสวยงามตรงหน้าแม้แต่น้อย แถมใช้ลิ้นสากไล้เลียเบาๆที่ยอดดอกก่อนจะส่งเสียงคำรามชอบใจ
ชานยอลใช้ลิ้นตวัดโลมเลียอีกข้างและใช้มืออีกข้างบีบขยำอกน้อยเต็มมืออย่างเมามัน
“อื้อ….ห..หยุดเถอะ อ๊า!!”
ร่างงามของแบคฮยอนกระเด้งขึ้นรับสัมผัสอย่างไม่รู้ตัวแม้ปากจะเอ่ยห้ามแต่กายไม่มันสวนทาง ยอดอกของแบคฮยอนชูชันขึ้นยิ่งทำให้ชานยอลฮึกเหิม ชานยอลรากริมฝีปากขึ้นดูดดึงสลับกับขบเม้มอย่างหยอกล้อกับซอกคอขาว
ชานยอลขบกรามแกร่งแน่นจนได้ยินเสียง มือหนาอีกข้างสอดเข้าไปใต้ร่างบอบบางไล้ไปตามแผ่นหลังกึ่งเปลือยแผ่วเบาแบคฮยอนสะดุ้งเบาๆกับสัมผัสร้อนของชานยอล
ก่อนจะใช้มืออีกข้างไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของเอวคอดและสะโพกผายงามงอน และริมฝีปากหนาละเลงบดจูบอันเร่าร้อนที่ริมฝีปากบางอย่างไม่ลดละ
แบคฮยอนสะท้านไปทั้งตัวเมื่อถูกสัมผัสอันแสนชำชองของร่างสูง
แรงอารมณ์ของความต้องการทวีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆไม่มีตก
แบคฮยอนหอบหายใจหนักหน่วงพร้อมส่งเสียงครางในลำคอบ่งบอกว่าไม่ไหวแล้วเค้ากำลังจะหมดอากาศหายใจ
ชานยอลจำต้องผละริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย
มือหนาที่ลูบไล้แผ่นหลังบางค่อยๆไล้ลงไปเกี่ยวกางเกงหนาเล็กให้ออกจากขาขาวเรียวงามพร้อมกางเกงในออกไป
แบคฮยอนรีบหุบขาหนีเพื่อไม่ให้เขาเห็นสิ่งหน้าอาย
แต่ชานยอลใช้มือลูบไล้ตามส่วนเว้าโค้งอีกครั้งพร้อมใช้ปากขบเม้มที่ซอกคอขาว
จนแบคฮยอนเผลอออกอย่างไม่รู้ตัว
“ไม่นะ อ๊าาา!!!.”
แบคฮยอนที่มัวแต่เผลอกับสัมผัสเร่าร้อนจนลืมว่าร่างสูงนั้นกำลังลุกล้ำร่างกายของตนเองอย่างจาบจ้วง
ชานยอลกำลังพอใจอย่างมากกับเสียงครางหวานของแบคฮยอนซึ่งแบคฮยอนเองตอนนี้ก็แทบไม่หลงเหลือสติ
สมองขาวโพลงไปหมด ร่างกายนั้นเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนปุยเมฆที่นุ่มนิ่ม
เคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัสของร่างสูงที่มอบให้อย่างไม่รู้จบ
ชานยอลเองก็เคลิบเคลิ้มกับร่างกายของคนตรงหน้าที่กำลังแดงจางๆเพราะแรงอารมณ์ที่ประทุขึ้นจนฉุดไม่อยู่
ร่างสูงเริ่มจัดการกับชิ้นเนื้ออันหอมหวานที่อยู่ตรงหน้าอย่างใจเย็นราวนักล่าผู้มีความสุขุมนุ่มลึกที่กำลังรอเยื่อตัวน้อยๆที่มาติดกับรอจนเยื่อผู้เคราะห์ร้ายนั้นดิ้นรนจนหมดสิ้นแล้วแรงกำลัง
จึงค่อยๆกลืนกินเข้าอย่างช้าๆจนไม่เหลือแม้เศษซากหรือล่องรอย…ร่างสูงเล้าโลมร่างของแบคฮยอนจนเห็นว่าร่างเล็กเคลิ้มตามไปแล้วนั้นจึงค่อยๆคร่อมร่างของอีกคนพร้อมๆกับแยกขาของอีกคนออกให้กว้างๆในเวลาเดียวกันก่อนจะทาบทามร่างของตัวเองไปตรงกลางหว่างขาแล้วจุมพิษที่ริมฝีปากที่กำลังเผยอออกแสร้งสอดลิ้นเข้ากวาดหาความหวานอีกครั้ง
ร่างเล็กนั้นก็แทบจะหลอมละลายไปกับเตียงนุ่มอยู่แล้ว
ชานยอลผละออกจากปากก่อนจะกระซิบชิดใบหูแบคฮยอนว่า
“เจ็บหน่อยนะแม่ตุ๊กตาของฉัน จุ๊ฟ”
จุ๊ฟที่ใบหูเล็กเหมือนปลอบขวัญก่อนจะค่อยๆชันเข่าอีกคนขึ้นแล้วจ่อสิ่งที่กำลังแข็งขืนที่ปากทางรักที่จับจีบขมิบเข้าออกตามแรงอารมณ์อย่างเชื้อเชิญ
ร่างสูงยิ้มพอใจกับภาพตรงหน้า ก้มลงจูบที่หน้าท้องแบนราบ
แล้วเริ่มสอดแกนกายลงช่องทางรักทีเดียวสุดลำ จนร่างเล็กสะดุ้งโหยงแล้วกรีดร้องอย่างเจ็บทรมานเหมือนร่างทั้งร่างนั้นกำลังจะขาดออกจากกันในทันที
“ซี๊ด…ด..”
ชานยอลถึงกับร้องซี๊ดปากเมื่อได้เข้าไปในตัวของแบคฮยอน
เขายอมรับว่าแบคฮยอนนั้นถึงจะเคยมีอะไรกันมาแล้วแต่ก็คงความคับแน่นไว้อยู่ดี
ร่างสูงเริ่มขยับเข้าออกช้าๆแล้วเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ประทุขึ้น
“คุณชานยอล อ๊ะ ไม่นะ ฮะ ฮืออออ”
ร่างสูงไม่ฟังที่คนใต้ร่างร้องห้ามกลับกันยังกระทั้นกายใส่อีกคนอย่างไม่ยั้งจนร่างของแบคฮยอนสั่นคลอนไปตามแรงที่ร่างสูงโถมใส่
น้ำตาของแบคฮยอนไหลออกมาเป็นสายด้วยความเจ็บที่ร่างสูงได้มอบให้
ตอนนี้ร่างแบคฮยอนแทบจะขาดออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ ก็ชานยอลเล่นโถมใส่อย่างไม่ยั้ง
ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยน
และไร้ซึ่งความปราณีใดๆ
“ฮื่อ พอแล้ว อ่ะ..อ๊ะ.. อ๊าาาา”
ร่างบอบางพยายามร้องห้ามแต่ร่างสูงกับออกแรงกระแทกยิ่งขึ้นจนร่างบอบบางสั่นคลอนตามแรงโยก ถึงมันไม่ใช้ครั้งแรกแต่เขาก็เจ็บเพียงแต่ตอนนี้ความเสียวเล่นงาน
ชานยอลถอดกายออกมาจากช่องทางสีหวานแล้วจับร่างบอบางให้นอนคว่ำหน้าลง
พร้อมสอดใส่กายใหญ่โตจนไลขนของชานยอลแนบชิดกับบั้นท้ายงอน
พร้อมออกแรงกระแทกรั่วเร็ว
“อ๊าาา!!..อึก..ฮื่ออ..แบคฮยอนเจ็บ…อ๊าาาา”
ร่างบอบบางสั่นคลอนตามแรงพิศวาสที่ชานยอลส่งมา
ชานยอลใช้มือบีบบั้นท้ายของแบคอยอนทั้งสองภายในของแบคฮยอนตอดรัดเสียจนชานยอลเสียวไปหมด
“อืม..รัดไป..ผ่อนแรงหน่อย อ่าส!!..”
ชานยอลส่งเสียงคำรามในลำคออย่างสุขสมถึงแบคฮยอนจะรัดเข้าไปหน่อยแต่มันก็เสียวไปอีกแบบ
ชานยอลรีบเร่งจังหวะซอยถี่เพื่อเร่งจังวะก่อนที่ใช้มือจับแก่นกายเล็กรูดรั้งเพื่อช่วยร่างบอบบางให้เสร็จพร้อมกัน
“อ๊าาา!!..ไม่ไหวแล้ว…อื้อออออ”
ร่างบอบบางส่งเสียงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยออกมมาเละมือหนาของชานยอล ร่างงสูงเร่งจังหวะเป็นครั้งสุดท้ายและปลดปล่อยออกมาเช่นกัน
“อ่าส...”
ชานยอลครางอยางสุขสมพร้อมจับร่างบอบบางให้นอนดีๆกับที่นอน แต่เขากลับได้ยินเสียงสะอื้นออกมา
“อึก..แบคอยอนผิดอะไร อึก...”
ร่างบอบบางสะอื้นไห้ถามกับสิ่งที่เกิดขึ้นเขาอยากถามเขาผิดอะไรทำไมชานยอลถึงรุนแรงและใจร้ายกับเขาอย่างนี้
ชานยอลลุกจากเตียงเดินหนีร่างเล็กที่ถามซึ่งเป็นคำถามที่เขาเองก็ตอบไม่ได้ เขาอาจเพียงแค่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของๆเขาก็ได้
ยิ่งคิดยิ่งเครียดชานยอลยืนให้สายน้ำจากฝักบัวชะล้างเหงื่อไคออกพร้อมกับอารมณ์ที่สับสนและไม่เข้าใจตัวเอง
“ฉันเป็นแบบนี้เพราะเธอคนเดียวแบคฮยอน”
