NC เมียอสูร Chapter 5

Chapter 5

“ฉันจะลงโทษเด็กดื้อ ที่หนีฉันไปเมื่อวานนี้ก็แค่นั้น หึๆ”

หลังจากจบประโยคที่ร่างสูงพูด ร่างเล็กก็ถึงกับเบิกตากกว้างออกมาแทบจะทันทีรู้สึกตกใจเป็นนอย่างมากเพราะทีแรกตนได้คิดว่าร่างสูงจะไม่ทำอะไรกับตนเสียอีก แค่พอได้ยินคำว่า “ลงโทษ”ออกมาจากปากของร่างสูงเท่านั้นแหละน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งก็กลับมาไหลตามเดิม เมื่อตั้งสติได้แบคฮยอนก็เตรียมที่จะวิ่งลงจากเตียงแต่มันก็ช้าเกินไปเพราะโดนชานยอล กดร่างของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยเสียแล้ว แต่ร่างเล็กเองก็ยังไม่ยอมแพ้พยายามออกแรงดิ้นเพื่อขัดขืนการกระทำที่ร่างสูงกำลังจะทำกับตัวเองในตอนนี้ ทั้งตี ทั้งทุบหน้าอก ทั้งใช้เล็บข่วนไปตามตัวของร่างสูง แต่ก็ไม่เป็นผลเลยเพราะแรงของร่างสูงนั้นมีมากกว่าร่างเล็กมากหลายเท่า

ด้านชานยอลเมื่อเห็นว่าอีกคนพยายามขัดขืนตนก็รู้สึกเริ่มโมโหคราวแรกเขากะว่าจะแกล้งอีกคนเสียหน่อยแต่เมื่อได้เห็นการพยศของเด็กดื้อในเวลานี้เขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว แต่ถึงอย่างไรเสียแรงเท่ามดอย่างร่างบางก็ไม่มีทางทำอะไรเขาได้หรอก ร่างสูงของชานยอลจัดการรวบสองมือเล็กของไว้เหนือแล้วกดลงกับเดียวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกมือหนึ่งที่ว่างก็จัดการรูดดึงสายเส้นเชือกของชุดผู้ป่วยที่แบคฮยอนสวมอยู่ออกอย่างใจเย็น เมื่อดึงออกจนหลุดออกทุกเส้นแล้วมือหนาก็ค่อยๆ ลูบไล้สัดส่วนที่อยู่ภายใต้เสื้อตัวนั้นอย่างมันมือ

“อย่า!! อย่าทำแบบนี้ น้องแบคขอรอ.....อื้ออออ”                              

ร่างเล็กพูดได้ยังไม่ทันจบประโยคร่างสูงก็จัดการประกบริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากบางเฉียบของร่างเล็กทันที จุมพิตที่เร่าร้อนทำให้แบคฮยอนแทบลืมหายใจไปเลยทีเดียวแต่ก็ยังคงมีสติที่จะดิ้นขัดขืนการกระทำของอีกคนอยู่ ฝ่ายชานยอลเองที่เห็นว่าแบคอยอนเริ่มดิ้นสู้ออกมาอีกครั้งก็เริ่มจูบหนักขึ้นและพยายามดันลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวานของร่างเล็กแต่ไม่เป็นผล ร่างสูงจึงตัดสินใจปล่อยมือจากข้อมือบางที่อยู่เหนือศีรษะของร่างเล็กนั้นเปลี่ยนมาเป็นบีบพวงแก้มใสของร่างเล็กทันที ชานยอลออกแรงบีบอย่างแรงจนแบคฮยอนทนความเจ็บไม่ไหวจึงยอมเปิดปากตนเพื่อให้ลิ้นหนาได้เข้าไปชิมรสชาติความหวานจากปากตนเองจูบที่เร่าร้อนไปอย่างยาวนานจนแบคฮยอนหยุดดิ้นเพราะแรงกำลังจะหมด

“อื้มมมมม...อื้ออออ  แฮ่ก”

“หึ”

ชานยอลผละริมฝีปากออกเพื่อให้แบคฮยอนได้โกยเอาอากาศเข้าปอด ก่อนจะหันไปสนใจซอกคอขาวระหงส์แทน ร่างสูงฝังสันจมูกโด่งลงไปเพื่อสูดดมความหอมจากกายของอีกคน ยิ่งสูดดมมากเท่าไรก็ยิ่งหลงใหลมากเท่านั้น ร่างเล็กเองก็พยายามดันตัวของอีกคนออกจากตัวเองแต่ก็ไม่เป็นผลเลยเพราะร่างสูงก็ยิ่งทิ้งน้ำหนักลงมาทับตัวของแบคฮยอน แบคฮยอนร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนแทบขาดใจ แต่ร่างสูงเองก็ไม่ได้ให้ความสนใจเลยแม้แต่น้อยเพราะเขาควบคุมความเป็นตัวของตัวเองไม่ได้แล้วอีกต่อไป ชานยอลเคลื่อนใบหน้ามายังหน้าอกขาวๆก่อนจะใช้ปลายลิ้นยอกล้อกับยอดอกสีชมพูสวย ส่วนอีกข้างนั้นใช้ปลายนิ้วเรียวสะกิดเบาๆ เพียงเท่านี้ก็สามารถสร้างเสียงครางให้กับคนที่อยู่ใต้ร่างของเขาได้แล้ว

“ฮื่ออ คนเลว ยะ..หยุดนะ”

แบคฮยอนน้ำตานองหน้าในเวลานี้เพราะทำอะไรไม่ได้เลยแรงขัดขืนมันเหลือน้อยลงไปทุกทีเพราะเนื่องจากเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยไข้แล้วยังจะต้องมารับศึกกับร่างสูงแรงยักษ์นี่อีก อย่างมากก็แค่ใช้มือน้อยๆผลักอกแกร่งให้ออกห่างเท่านั้น

“อ๊ะ!!หยุดนะ!!”

ร่างเล็กสะดุ้งโหยงหลุดครางออกมาเมื่อชานยอลขบกัดยอดดอกบัวหวานที่อกเล็ก คุณชานยอลจะทำเกินไปแล้วถึงแม้จะเกลียดกันก็ไม่น่าจะทำแบบนี้ ชานยอลทำแบบนี้เท่ากับว่ากำลังจะข่มขืนกันชัดๆ และจิตใต้สำนึกมันบังคับให้แบคฮยอนไม่ยอมเขาเป็นอันขาด ร่างเล็กใช้จังหวะที่ร่างสูงมัวเมากับอกของเขาใช้ฟันซี่เล็กกัดลงที่แขนแกร่ง

“โอ๊ยยย!!”

ชานยอลร้องออกมาแล้วผละออกจากอกเล็กจึงทำให้แบคฮยอนก็รีบผลักร่างสูงให้ออกห่างแล้วรีบลงจากเตียง ชานยอลกำลังจะก้าวเข้าไปเอาเรื่อง แต่ร่างเล็กคว้าแจกันที่วางไว้กับโต๊ะขึ้นมาแล้วพร้อมที่จะฟาดลงทันทีหากชานยอลเข้ามาทำมิดีมิร้ายตน

“วางมันลงเดี๋ยวนี้”

ชานยอลกดเสียงต่ำข่มแต่แบคฮยอนส่ายหน้าไม่ยอมลูกเดียวขืนวางลงก็เสร็จร่างสูงกันพอดี  มือเล็กสั่นไปหมดเพราะไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนมันกลัวจนแทบจะทำอะไรไม่ถูกเลย แถมดูเหมือนว่าชานยอลนั้นไม่ได้รู้สึกกลัวแจกันที่อยู่ในมือแบคฮยอนเลยแม้แต่น้อยเพราะเขากลับเดินเข้าใกล้ร่างเล็กมากขึ้นเรื่อยๆ จนแบคฮยอนต้องถอยหลังหนีซะเอง และเมื่อหลังชนฝาหมดทางหนีชานยอลเองก็เข้ามาใกล้เกือบจะชิดตัว มือของร่างเล็กนั้นก็ไปไวกว่าความคิดแจกันดอกไม้ถูกฟาดลงที่ศีรษะของชานยอลอย่างจังจนโลหิตสีข้นไหลออกมาจากศีรษะของร่างสูง

เพล้ง!!

เสียงแจกันหล่นกระทบพื้นพร้อมกับหัวใจของแบคฮยอนที่ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายสั่นเมื่อถูกชานยอลตวัดสายตาขวางมอง แบคฮยอนทำเขาโกรธอีกแล้ว แล้วจะเจออะไรอีก ร่างเล็กไม่รอให้ถึงตอนนั้นรีบผลักชานยอลออกแล้วเตรียมที่จะวิ่งหนี แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวออกแขนเล็กก็ถูกกระชากแล้วถูกผลักติดฝาผนังอย่างแรงจนแบคฮยอนร้องออกมา

“เจ็บนะ!!”

เสียงหวานร้องลั่นเมื่อถูกผลักแต่ชานยอลกลับไม่รู้สึกสงสารแถมยังใช้มือใหญ่บีบแขนเล็กๆทั้งสองของแบคฮยอนจนกระดูกแทบจะละเอียดคามือ

“ชอบความรุนแรงนักใช่มั้ย!!”

ร่างสูงตวาดขึ้นเสียงดังจนแบคฮยอนแทบช็อกเพราะความกลัว และต้องหวาดกลัวหนักยิ่งกว่าเมื่อฝ่ามือใหญ่จับเสื้อที่หลุดลุ่ยที่แบคฮยอนใส่กระชากออกจากกายเล็กทำให้ร่างเล็กกรี๊ดออกด้วยความตกใจและกลัว แต่ชานยอลก็จัดการกลับเสียงแหลมนั้นด้วยการกระแทกริมฝีปากหนาทับลงไปที่ริมฝีปากเล็กจนเกิดเสียงดังอัก แบคฮยอนพยายามทุบแต่ฝ่ามือใหญ่ก็จัดการรวบมันไว้ได้

“อ๊ะ..อืมมม”

เสียงหลุดครางเมื่อริมฝีปากหนาฉกลิ้นเข้าครอบงำแล้วจาบจ้วงอย่างคึกสลับกันกับมือที่ปล่อยแขนเล็กออกเพื่อเริ่มบีบเค้นก้นอวบอย่างเต็มแรง แล้วค่อยๆดึงกางแกงของแบคฮยอนลงเพราะรู้สึกเกะกะ ก่อนจะขยำก้นขาวอาวแบบเต็มๆมือ ชานยอลส่งเสียงคำรามอย่างพอใจเมื่อลิ้นเล็กๆเผลอตอบสนองกลับ

“ฮึก!ได้โปรด…หยุด”

ชานยอลไม่ฟังคำขอและไม่รอช้าจัดการช้อนร่างเล็กขึ้นแล้วพาไปวางไว้ที่เตียงของโรงพยาบาลแล้วขึ้นคร่อมทันที แบคฮยอนน้ำตาไหลรินอาบแก้มเมื่อถูกคว้าข้อมือเรียวด้วยมือข้างเดียวของร่างสูงจากนั้นเขาก็ก้มโลมเลียยอดประทุมถันของแบคฮยอนอย่างหื่นกระหาย และเสียงครางของร่างเล็กก็ดังขึ้นเมื่อโดนทั้งขบและขย้ำหน้าอก

“อ๊ะ!! ฮื่ออ หยุด”

“เต็มมือมากแบคฮยอน”

คำพูดทะลึ่งหลุดออกจากปากหนาเมื่อผละออกจากอกของร่างเล็ก ชานยอลยอมรับว่าเรือนร่างของแบคฮยอนทำให้คลั่งจนตื่นตัวแบบไม่ต้องปลุกเร้าเพียงแค่ร่างเล็กเปลือยกายต่อหน้ากายกำยำของเขาก็ประทุจนแทบจะระเบิด เขาควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว

ชานยอลไม่รอช้าเขาปล่อยแขนเล็กให้เป็นอิสระแล้วใช้มันลูปไล้ส่วนเว้าโค้งแทน แล้วเปลี่ยนหน้าที่โดยใช้ลิ้นไปสำรวจกายงามแทน ร่างสูงกำลังโลมเลียร่างเปลือยเปล่าอย่างฮึกเหิม โดยไม่สงสารแบคฮยอนผู้ไม่ประสีประสาในเรื่องแบบนี้เลย ร่างน้อยสะอึกสะอื้นกับอารมณ์ที่โดนปลุกเร้าขึ้นมันว่านไปหมดเมื่อชานยอลลากลิ้นผ่านส่วนต่างๆมันก็รู้สึกวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก และเป็นเมื่อร่างสูงลากลิ้นร้อนจากไหล่มนลงไปถึงสะดือ แล้วมาถึงจุดอ่อนไหวที่ตนเองก็ไม่เคยจับต้องมัน

“อื้ออออ”

ร่างน้อยแอ่นสะท้านด้วยความเสียวที่ไม่เคยได้พบเจอมาก่อน เมื่อถูกแยกขาเรียวออกแล้วถูกจับให้ตั้งชันขึ้นพร้อมกับริมฝีปากหนาที่กดจูบพร้อมโลมเลียอวัยวะชายของแบคฮยอนที่กำลังตั้งชูขึ้น ก่อนจะมาถึงจุดที่ไม่เคยมีผู้ใดได้ล่วงล้ำเข้ามา บัดนี้มันเต็มไปด้วยความหยาดเยิ้ม ชานยอลยันกายขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างเล็กพร้อมแล้วจึงจัดการถอดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างรวดเร็ว แบคฮยอนจึงได้เห็นกายอันใหญ่โตก็ถึงกับสั่นเทิ้ม ส่ายหน้าปฏิเสธไม่ยอมพร้อมกับขาเรียวเตรียมหุบหนีแต่ไม่ทันเมื่อมือใหญ่จับแหกกว้างกว่าเดิมอีก

“ฮึก..ได้โปรด อย่าทำน้องแบคขอร้อง...”

ร่างเล็กเอ่ยอ้อนวอนเจียนใจจะขาด แต่คนตรงหน้าไม่ยอมฟังคำขอเพราะเขากำลังสอดแทรกความใหญ่โตเข้าไปยังกลีบกุหลาบที่แสนบอบบางที่มันเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาโดยไร้ความอ่อนโยนหรือเปิดทางก่อน…

“กรี๊ดดด!! เจ็บนะ!! ออกไป”

แบคฮยอนร้องบอกเสียงลั่น ดวงตาเรียวรีสั่นระริกเพราะความเจ็บปวด ความบริสุทธิ์ผุดผ่องของแบคฮยอนที่ไม่เคยมีผู้ใดได้ล่วงล้ำมาก่อนทำให้ช่องทางมันคับแคบจนเดินหน้าลำบาก ร่างสูงต้องขบกามแน่นจนนูนเป็นเส้น แม้จะลำบากแต่เขามาถึงขนาดนี้จะไม่ถอยกลับเด็ดขาด ร่างสูงก้มลงบดขยี้ริมฝีปากของร่างเล็กอย่างร้อนเร่า ถึงแบคฮยอนจะไม่ให้ความร่วมมือเพราะจูบไม่เป็นนั่นก็ไม่ใช่ปัญหา ความช่ำชองมากด้วยประสบการณ์ก็จะทำให้แบคฮยอนคล้อยตามได้ไม่อยาก

“อื้อ! น้องแบคเจ็บ”

แบคฮยอนร้องออกมาอีกครั้งเมื่อริมฝีปากถูกปล่อยเป็นอิสระและชานยอลเริ่มขยับกาย มือเล็กทั้งระดมตีและข่วนเพื่อระบายความเจ็บแต่ร่างสูงนั้นแข็งแกร่งแค่นี้ไม่เป็นปัญหา แต่ปัญหาคือความคับแน่นที่ไม่ยอมลดละของร่างเล็กมันทำให้หยาดเหงื่อของเขาไหลรินจนหยดลงบนหน้าอกของแบคฮยอนหลายหยดเลยทีเดียว เช่นเดียวกับแบคฮยอนที่เหงื่อไหลซึมตามโครงหน้าสวยจนร่างสูงต้องก้มลงไปดูดชิมยอดดอกหวานๆ พร้อมกายแกร่งก็ขยับถี่รัวเหมือนลืมไปว่ามันเป็นครั้งแรกของร่างเล็ก

“อ๊ะ!!..อะ..อ๊าาา..พอ!!เจ็บ”

“อ่าาา!!”

ร่างสูงครางกระเสาอย่างสุขสมต่างจากร่างเล็กที่ครางเหมือนจะขาดใจเพราะความเจ็บแม้จะมีอารมณ์ร่วมด้วยแต่อาการเจ็บมันสาหัสกว่า ร่างสูงไม่สนเลยสักนิดว่าโลหิตสีแดงกำลังไหลรินจากศีรษะเพราะตอนนี้ตัณหาราคะนั้นควบคุมทุกอย่าง กายกำยำยังคงขับเคลื่อนเร็วพร้อมฝ่ามือที่คอยบีบเคล้นอกน้อยจนแทบจะแตกคามือ ก่อนจะเลื่อนลงมากุมกายเล็กแล้วรูดรั้งขึ้นลงจนแบคฮยอนเสียวสะท้านและเหมือนชานยอลจะดึงแรงเกินไปจนร่างเล็กรู้สึกเหมือนมันจะหลุดออก

“อ๊า! มัน ฮื้ออ”

แบคฮยอนร้องครางไม่เป็นภาษาเมื่อโดนชานยอลกระแทก ถูกจุด และยิ่งกระแทกมันเข้าซ้ำๆก็ยิ่งร้องเสียงดังขึ้น ร่างเล็กเผลอแอ่นตัวขึ้นเพื่อให้ชานยอลได้ทำถนัดๆและตนเองก็พลอยรู้สึกดีไปด้วย ตอนนี้ทั้งคู่ส่งเสียงครางกระเส่าดังไปทั่วห้องพักฟืน โดยที่ร่างกายแกร่งยังคงดำเนินการตีตราและครอบครองลูกเมียน้อยที่ตนบอกว่าเกลียดอย่างแสนสุข และในขณะที่แบคฮยอนนั้นทั้งรู้สึกสุขและเหมือนกายกำลังฉีกขาดไปในไม่ช้านี้ความเจ็บปวดบวกกับพิษไข้มันทำให้ร่างเล็กหมดสติไปในทันทีที่ตนปลดปล่อย แต่เกมรักของชานยอลยังคงดำเนินต่อไป…

“แบคฮยอน”

ชานยอลเอ่ยเรียกร่างเล็กที่หมดสติเมื่อเขาเห็นหยดเลือดจางๆนั้นไหลออกมาจากช่องทางด้านหลังเมื่อเขาถอนตัวออกมา นี่เขาเผลอรุนแรงกับเด็กน้อยที่บริสุทธิ์ที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน…

ร่างสูงถอยลงจากเตียงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร เพราะเมื่อกี้เขาเพิ่งข่มขืนแบคฮยอนและเขาก็ยังเป็นคนแรกของร่างเล็กด้วย…

“คุณชายทำแผลหน่อยนะครับ”

เสียงลูกน้องคนสนิทเอ่ยทักขึ้นเมื่อก้าวพ้นประตู  แพทริกยื่นผ้าเพื่อให้เจ้านายซับเลือด เขารับรู้เหตุการณ์ทุกอย่างที่ผ่านมาว่าในห้องเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ระหว่างเจ้านายกับแบคฮยอน

“ตามหมอมาดูอาการแบคฮยอนด้วย”

ชานยอลเอ่ยเพียงแค่นี้ก่อนจะเดินออกไป เขาทำบ้าอะไรเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเลย…..

 ยังไงก็ฝากเม้นติชมกันด้วยนะคะ